Wat ziet mijn oog??

Een paar weken geleden zag ik hem voor de eerste keer. Toen ik binnen kwam viel hij mij meteen op. Mooie bruine ogen en een intense blik. Een vlinder sloeg haar vleugels uit in mijn buik.

Mijn tante had mij door: ‘Dat is echt jouw type, waarom ga je niet even naar hem toe?’

Natuurlijk wilde ik niets liever, maar ik werd verlegen en onzeker: waarom zou hij mij leuk vinden?

De vrouwen uit het gezelschap fladderden om hem heen en gaven hem al hun aandacht. Af en toe kruisten onze blikken elkaar. Maar ik had de moed niet.

Wat onmogelijk leek is nu toch gebeurd. We zijn nu precies een week samen. Een week van eindeloze avonden samen op de bank. Ik geniet van zijn warme lijf tegen mij aan. Uren kan ik naar hem kijken: als hij met lenige passen door de straat paradeert, als hij naast mij ligt te slapen opgekruld als een baby, als ik hem streel en hij zich vol overgave uitrekt.

Ik voel mij uitverkoren dat ik bij hem mag zijn.

Morgen komt er een einde aan deze korte romance, mijn neef komt thuis en wil zijn kat weer terug.

'Oh, ik heb dezelfde kleur!' Het meisje achter de kassa kijkt mij enthousiast aan.

'Uhm, van nature?' Vraag ik stomverbaasd.

'Neeeeh, ik heb mijn haar in dezelfde kleur geverfd die jij nu koopt.'

'En werd het mooi?' Ik ben nog steeds een beetje uit het veld geslagen.

'Ja! Heel mooi het glanst echt prachtig, ik gebruik dit merk de volgende keer zeker weer.'

'Maar waarom verf jij je haar?' Ik moet het vragen.

'Nou, om de zelfde reden als jij, omdat ik het mooi vind!' Ze kijkt mij uitdagend aan en schuift haar hoofddoekje recht.

Collega 1:'Mijn ex-schoonmoeder vertelde mij dat ze meer van poepen houdt dan van sex.'

Collega 2:'Dan heeft ze zeker last van constipatie.'

Hij was een van de eersten in Nederland bij wie het virus werd vast gesteld, wist hij met een onbepaald soort trots te verkondigen. Maar het virus had hem er al die jaren niet onder gekregen. Hij leefde al die tijd zonder de beruchte cocktail van medicijnen.

Nadat wij elkaar beter leerden kennen, vertrouwde hij mij zijn geheim toe: ‘Ik ben al die jaren geen moment nuchter geweest’, vertelde hij, ‘Ik heb altijd een bepaald promillage alcohol in mijn bloed gehad, daardoor kon het virus zich niet verspreiden.’

Het is hem fataal geworden.

Nou, het zal dus wel duidelijk zijn na zo'n lange weblog stilte: er is iets gaande....

En dat klopt. Ik heb last van weblog angst.

Zo heb ik een paar jaar geen schaamte of terughoudendheid gehad om iets te plaatsen, maar de laatste maanden heb ik echt wel inspiratie, maar ik durf het niet te plaatsten. Ik denk dat het komt omdat dit log openbaar is en iedereen het kan lezen. (Er zijn ook echt mensen die dat doen!) Het betekend dus dat ik erg criptisch moet zijn als ik iets kwijt wil en niet wil dat iedereen weet waar het over gaat (ik heb namelijk ook met de hoofdpersonen in mijn stukjes te maken...).

Ik weet nog niet hoe dit verder moet: wordt vervolgd....

'I just had 6 beers yesterday night. I don't drink much when I have to wake up early the next morning...'

Als ik moe ben, droom ik weg

Als ik bij mijn vrienden ben, kriebelt zij in mijn gedachten

Als ik 3 dingen tegelijk moet doen, vraag ik mij af waar zij is

Als ik mij eenzaam voel, wens ik dat ik naar haar kan kijken

Als ik geniet, denk ik aan haar

Al maanden,

sinds ik haar heb gezien is ze nooit meer echt uit mijn hoofd geweest.

De dikke franse dame die elke avond kwam plonsen. In de rivier langs onze camping in Breve.

In haar ondergoed liet ze zich met een kreetje, zorgeloos achterover vallen in het bruine water. Als ze na een tijdje was uitgespetterd, wurmde ze haar dikke, vochtige lijf in haar kleren. Daarna klom ze weer omhoog naar haar huis dat tussen de wijngaarden verscholen lag.

Zij plonst, iedere warme avond weer, terwijl ik maar door rees, iedere dag opnieuw.

'Nee hoor, je belt mij niet wakker!'